Bina Youth Union BYU

با 10 نکته آسان عصبانیت تان را کنترل کنید

binaunion — Mon, 21 Dec 2015 07:23:36 GMT

مسلط شدن بر اعصاب کار سختی است. می‌توانید از این نکات استفاده کنید تا بتوانید عصبانیتتان را کنترل کنید.

وقتی کسی در خیابان با رانندگی بد خود، سد راه شما می‌شود، خونتان به جوش می‌آید؟ وقتی فرزندتان در خانه همکاری نمی‌کند، اعصابتان خرد می‌شود؟

عصبانیت احساسی کاملاً طبیعی و حتی سالم است. اما خیلی مهم است که به طریقی مثبت با آن کنار بیایید.

عصبانیتی که کنترل نشود می‌تواند هم به سلامتتان و هم به روابطتان آسیب بزند.

برای کنترل عصبانیتتان آماده‌اید؟ با این 10 نکته شروع کنید. 1

- وقفه بیندازید تا 10 شمردن فقط برای بچه‌ها نیست. قبل از اینکه در یک موقعیت پیچیده واکنش نشان دهید، چند لحظه صبر کنید، نفس عمیق بکشید و تا 10 بشمرید. کُند کردن واکنش می‌تواند کمکتان کند اعصابتان آرام‌تر شود. در صورت لزوم، کمی از فرد یا موقعیت مورد نظر دور شوید تا کمی عصبانیتتان فروکش کند.

2 - وقتی آرام شدید، عصبانیتتان را بروز دهید به محض اینکه توانستید خود را کنترل و درست فکر کنید، ناراحتی و عصبانیتتان را به طریقی قاطع اما غیرمقابله‌ای ابراز کنید. نگرانی‌ها و نیازهایتان را واضح و مستقیم بیان کنید، بدون اینکه بخواهید کسی را ناراحت یا کنترل کنید.

3 - ورزش کنید فعالیت فیزیکی می‌تواند راه خروجی احساسات باشد، مخصوصاً اگر در حال انفجار هستید. اگر احساس می‌کنید عصبانیتتان شدیداً بالا رفته است، به پیاده‌روی یا دو بروید یا زمانی را به انجام فعالیت فیزیکی موردنظرتان اختصاص دهید. فعالیت‌جسمانی موادشیمیایی مختلفی را در مغز فعال می‌کند که باعث می‌شود احساس شادی بیشتری داشته و خیلی بیشتر از قبل احساس آرامش کنید.

4 - قبل از حرف زدن فکر کنید در آن لحظه که از عصبانیت داغ کرده‌اید، خیلی راحت اتفاق می‌افتد که چیزی به زبان بیاورید که بعد احساس پشیمانی کنید. قبل از اینکه حرفی بزنید، زمانی وقت صرف کنید تا هم خودتان خوب فکر کنید و هم اجازه دهید افراد دیگر درگیر در آن موقعیت خوب فکر کنند.

5 - راهکارهای ممکن را مشخص کنید به جای اینکه روی موضوعی که عصبانیتان کرده تمرکز کنید، به این فکر کنید که چطور می‌توانید آن مشکل را حل کنید. اتاق نامرتب فرزندتان عصبانیتان کرده است؟ در آن را ببندید. آیا همسرتان هر شب برای شام دیر به خانه می‌رسد؟ برنامه شام را عقب‌تر بیندازید — یا توافق کنید که خودتان چند روز هفته را به تنهایی شام بخورید. به خودتان یادآور شوید که عصبانیت هیچ چیز را حل نمی‌کند و فقط ممکن است همه چیز را بدتر کند.

6 - جملات "من" دار استفاده کنید برای جلوگیری از انتقاد کردن و تقصیر را به گردن کسی انداختن — که ممکن است فشار موقعیت را بیشتر کند —برای توصیف وضعیت از جملات "من" دار استفاده کنید. محترمانه و مشخص صحبت کنید. مثلا به جای اینکه بگویید، "تو هیچ وقت در کارهای خانه به من کمک نمی‌کنی"، بگویید، "من ناراحتم که بدون اینکه به من برای جمع کردن ظرف‌ها کمک کنی، میز غذا را ترک کردی."

7 - کینه به دل نگیرید بخشش ابزار بسیار قدرتمندی است. اگر اجازه دهید عصبانیت و سایر احساسات منفی، احساسات مثبت را در شما از بین ببرد، خواهید دید که غرق در تلخی حس بی‌انصافی می شوید. اما اگر بتوانید کسی که عصبانیتان کرده را ببخشید، هر دوی شما می‌توانید از آن موقعیت درس بگیرید. واقعبینانه نیست که انتظار داشته باشید همه درست همانطور که شما دوست دارید رفتار کنند.

8 - برای از بین بردن فشار موقعیت، از شوخ طبعی استفاده کنید شوخی کردن می‌تواند کمی از فشار را کم کند. البته منظور ریشخند و مسخره کردن نیست چون می‌تواند به احساسات طرف مقابل آسیب زده و همه چیز را بدتر کند.

9 - مهارت‌های تمدد اعصاب را تمرین کنید وقتی از کوره در می‌روید، مهارت‌های تمدد اعصاب را وارد کار کنید. تمرینات تنفس عمیق، تجسم یک صحنه آرامش‌ بخش، تکرار یک کلمه یا جمله تسلی‌ بخش می‌تواند کمکتان کند. همچنین می‌توانید به موسیقی گوش دهید، در دفترخاطراتتان بنویسید یا چند حرکت یوگا انجام دهید.

10 - بدانید چه زمان باید کمک بگیرید یاد گرفتن کنترل عصبانیت برای همه سخت است. اگر عصبانیتتان خارج از کنترل به نظر می‌رسد، می‌توانید کمک بگیرید تا کاری نکنید که بعد پشیمان شوید یا به اطرافیانتان صدمه بزنید. کلاس‌های کنترل اعصاب یا یوگا و همچنین مشاوره گرفتن از یک روانشناس می‌تواند کمک خوبی برای شما باشد. کلاس‌های کنترل عصبانیت به شما کمک می‌کند تا •

یاد بگیرید عصبانیت چیست

• بفهمید چه چیزهایی عصبانیت را در شما تحریک می‌کند

• علائم عصبانی شدنتان را بشناسید

• یاد بیگرید به عصبانیت و ناراحتیتان به طریقی سالم واکنش دهید

• احساسات پنهان خود مثل ناراحتی یا افسردگی را بشناسید

اولين هاي كشور افغانستان

binaunion — Mon, 09 Nov 2015 04:29:22 GMT

اولین های ( افغانستان

اولين پادشاه: احمد خان ابدالي، پسر زمان خان، از فرماندهان نظامي نادرشاه افشار بود. بعد از آن كه نادر در قرحان به قتل رسيد، احمد خان از اردوي نادر جدا شد و به سمت قندهار حركت كرد. احمد شاه دراني در سال 1160هـ . در قندهار توسط سرداران و بزرگان افغانستان به پادشاهي رسيد و در سال 1186هـ . از دنيا رفت. او اولين پادشاه و مؤسس افغانستان نوين است.

اولين رئيس جمهور: اولين رئيس جمهور كشور ما محمد داود خان است. او در سال 1352 ش در غياب پسر عموي خود يعني محمد ظاهر شاه آخرين پادشاه افغانستان كه به خارج از كشور سفر كرده بود طي يك كودتا اعلان جمهوريت كرد. بدين سان نظام سياسي كشور ما از پادشاهي به جمهوري تغيير كرد.

اولين قانون اساسي: اولين قانون اساسي در كشور ما بعد از استقلال از انگلستان در سال 1959 م توسط حكومت امان الله خان تدوين كرديد.

اولين فضانورد: عبد الاحد ممند در سال 1959 م در سرده افغانستان به دنيا آمد. او تحصيلات ابتدايي و متوسطه را در افغانستان در تحصيلات تكميلي را در يكي از دانشكده‌هاي خلباني و فضا نوردي روسيه ادامه داد. وي در طول تحصيل خود، خلبان فوق العاده‌اي شد و از ميان همكارانش براي آموزش عالي و پرواز به ايستگاه فضايي«مير» انتخاب گرديد. عبد الاحد ممند پس از گذراندن تحصيلات عالي به عنوان فضا نورد حرفه‌اي در سال 1998 م مشغول كار شد. سر انجام او در حالي كه فقظ 29 سال داشت به همراه دو نفر روسي به نام‌هاي لياكوف و پوليكوف در 29 آگست 1998 رأس ساعت 55/2 صبح اولين مأموريت فضايي خود را آغاز نمود. مأموريت اين تيم فضا نوردي انجام تحقيقات و آزمايشات گروهي بود كه به كمك دو فضا نورد دیگر كه قبلاً در ايستگاه فضايي مستقر بودند انجام شد.

اولين ميدان هوايي(فرودگاه): اولين طياره را مردم كابل در هنگام جنگ استقلال 1919م در آسمان شهر كابل ديدند كه چند بمب روي اين شهر ريخت. بعد از كسب استقلال كشور(1298ش- 1919م) چند طياره از اتحاد شوروي سابق و آلمان خريداري و اولين ميدان هوايي افغانستان به نام:«خواجه رواش» در كابل ساخته شد.

اولين ليسه(دبيرستان): اولين ليسه در زمان حكومت حبيب الله خان(19019-1901م) در سال 1282 هـ .ش/1903م در كابل تأسيس شد.

اولين دارالمعلمين(تربيت معلم): اولين دارالمعلمين ابتدايي در افغانستان نيز در عصر امير حبيب الله خان تأسيس گرديد كه مدت آن سه سال بود و 80 نفر در آن تحصيل مي‌كردند. در هر دوره اين مؤسسه 30 نفر معلم تربيت مي‌كرد تا در ولايات رفته مدارس جديدي را به وجود آوردند و يا در مدارس خود مركز فعاليت نمايند. در آن عصر در ولايات تعليم و تربيت به شكل قديمي و سنتي توسط ملا امام- امام جماعت- صورت مي‌گرفت. امير حبيب الله دستور داد تا در تمامي مساجد تعليم كودكان طبق برنامه رسمي معارف وزارت آموزش و پرورش و زير نظر مأمور مكاتب رسمي صورت گيرد. اما اين دستور امير حبيب الله خان بنا به دلايلي جنبه‌ي عملي پيدا نكرد.

اولين اتومبيل: اتومبيل براي اولين بار در زمان امير حبيب الله وارد افغانستان شد كه در ابتدا مخصوص سواري امير و درباريان بود.

اولين نيروگاه: نخستين نيروگاه برق در افغانستان در زمان پادشاهي امير حبيب الله خان در كابل ساخته شد.

اولين طرح احداث راه آهن: در عصر امان الله(1929-1919م) توسط مهندسان آلماني در حد خيلي محدود از كابل تا دارالامان به اجرا در آمد. در حال حاضر در افغانستان در تكه راه آهن وجود دارد كه ادامه‌ي شبكه راه آهن روسيه است. يك خط آهن حدود 10 كيلومتر از كوشك، در جمهوري تركمنستان تا تور غندي در خاك افغانستان امتداد يافته و دیگري خط آهني به طول 15 كيلومتر از شهر ترند در جمهوري ازبكستان تا خيرآباد اين دو خط آهن محدود توسط روس‌ها براي تسهيل حمل و نقل احداث گرديده است.

اولین اسکناس: اولین پول کاغذی (اسکناس يا بانکنوت) افغانستان در سال۱۲۹۸خورشیدی در دوره امان الله خان به ارزش یک روپیه کابلی به چاپ رسید.در سمت راست این پول، نماد حکومت افغانستان ( محراب و منبر) و در وسط آن نشان حکومت امانی و در سمت چپ، عبارت "یک روپیه کابلی" به زبان فارسی نوشته شده بود.

از خاکم و هم‌خاک من از جان و تنم نیست

binaunion — Mon, 09 Nov 2015 04:11:24 GMT

از خاکم و هم‌خاک من از جان و تنم نیست
از خاکم و هم‌خاک من از جان و تنم نیست
انگار که این قوم غضب هم‌وطنم نیست
این‌جا قلم و حرمت و قانون شکستند
با پرچم بی رنگ بر این خانه نشستند
پا از قدم مردم این شهر گرفتند
رأی و نفس و حق، همه با قهر گرفتند
شعری که سرودیم به صد حیله ستادند
با ساز دروغی همه‌جا بر همه خواندند
با دست تبر سینه ی این باغ دریدند
مرغان امید از سر هرشاخه پریدند
بردند از این خاک مصیبت زده نعمت
این خاک کهن بوم سراسر غم ومحنت
از هیبت تاریخی‌ش آوار به جا ماند
یک باغ پر از آفت و بیمار به جا ماند
از طایفه ی رستم و سهراب و سیاوش
هیهات که صد مرد عزادار بجا ماند
از مملکت فلسفه و شعر و شریعت
جهل و غضب و غفلت و انکار به جا ماند
دادیم شعار وطنی و نشنیدند
آواز هر آزاده که بر دار به جا ماند
دیروز تفنگی به هر آینه سپردند
صد ها گل نشکفته سر حادثه بردند
خمپاره و خون و شب و درد مداوم
با لاله و یاس و صنم و سرو مقاوم
آن دسته که ماندند از آن غافله ها دور
فرداش از این معرکه بردند غنائم
امروز تفنگ پدری را در خانه
بر سینه ی فرزند گرفتند نشانه
از خون جگر سرخ شد این‌جا رخ مادر
تب کرد زمین از سر غیرت که سراسر
فرسود هوای وطن از بوی خیانت
از زهر دروغ و طمع و زور و اهانت
این قوم نکردند به ناموس برادر
امروز نگاهی که به چشمان امانت
غافل که تبر خانه ای جز بیشه ندارد
از جنس درخت است ولی ریشه ندارد
هر چند که باغ از غم پائیز تکیده
از خون جوانان وطن لاله دمیده
صد گل به چمن در قدم باد بهاران
می روید وصد بوسه دهد بر لب باران
قفنوس به پا خیزد و با جان هزاره
پر می‌کشد از این قفس خون و شراره
با برف زمین آب شود ظلم و قساوت
فرداش ببینند که سبز است دوباره

جـوانــان افغــانســتان نســل فــرامــوش شــده

binaunion — Sun, 23 Aug 2015 04:37:35 GMT

افغانستان یکی از کشورهای جوانی است که از مجموع ٢٥ میلیون نفر جمعیت تقریبی آن میباشد، ١٠ میلیون نفر در سنین بین ١٥ تا٣٠ ساله قرار دارند. در واقع ٤٥% جمعیت افغانستان را طبق سرشماری مرکزی افغانستان جوانان تشکیل میدهد. اما اگر پا را فراتر گذاشته و وضعیت جوانان افغانستان را با دیگر کشورها بسنجیم تازه به این موضوع میر‌سیم که نسل جوان افغانستان یک نسل فراموش شده است که دامگیر صد ها مشکلات اجتماعی میباشد گرچه در مطبوعات به شکل شعاری بعض حرف های دارند ولی جنبه عملی نداشته به شعار باقی مانده و این یک صدمه بزرگ را بر روحیه جوانان ما وارد مینماید امید میبرم که در این زمینه توجه صورت بگیرد که جوانان هم خود درین کشور شرک بدانند.

طوریکه همه در جریان است نسل جوان افغانستان در جریان بحران‌های اقتصادی و اجتماعی، آسیب جسمی و روحی قابل توجهی را متحمل شده‌اند و در فضای آلوده‌ی جنگ و خشونت، ابتدایی‌ترین سالهای زندگی و به ویژه سال های جوانی خود را سهپری و تجربه کرده‌اند. ٨٠% این طبقه از نعمت سواد محروم بوده که باید از طرف دولت به شکل مجانی ارایه میشد ولی عده‌ ای از آنها نیز در مهاجرت به خاک همسایه سرمیبرند.

برای بررسی وضعیت جوانان در حالت کنونی و برخورداری آنها از آزادی و یا عدم آزادی باید وضعیت‌شان درگذشته بررسی شود. اگر به پنج سال ویا بیشتر از پیش یعنی به زمان طالبان برگردیم درمیابیم که جوانان خیلی محدود بودند و محدودیت قایل میشد. دختران به هیچ وجه اجازه‌ی درس خواندن را نداشتند و پسران هم با محدودیتهای زیادی ادامه‌ی تحصیل میدادند. مثلاً بیشتر موضوعات درسی آنها را مضامین دینی تشکیل میداد و باید با پوشش و یونیفورم خاص به مدرسه و دانشگاهها میرفتند یعنی آنها در امور شخصی خود هیچ اختیاری نداشتند. حتی ریش آنها اندازه گرفته میشد.

با مقایسه‌ رژیم قبلی و رژیم جدید میتوان گفت: از محدودیت‌های جوانان اعم از دختران و پسران تا حدودی زیادی کاسته شده است ولی نه انچه که توقع میرود. مهمتر از همه موضوع تحصیل است که ممانعتی برای آنان وجود ندارد ولی با امکانات شخصی البته نه خدمات دولتی. جوانان در امور اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و حتی ورزشی نیز میتوانند نقش مهمی را ایفا کنند. آنها نسبت به گذشته آزادی‌های چشمگیری را به دست آورده ‌اند. چرا که عده‌ای از جوانان با توجه به نوعیت رژیم جدید آینده‌ی خود را در یادگیری زبان انگلیسی و کامپیوتر میبینند. عده‌ای هم سعی میکنند از دروسی که در مدت جنگها دور مانده‌اند آن را جبران کرده و به صورت شبانه درس بخوانند. برخی از جوانان دیگرهم بعد از مهاجرتهای طولانی به افغانستان بازگشته‌ اند و کارهایی را که در زمان مهاجرت آموخته ‌اند به کشور خود ارائه میدهند ولی انچه که باید زمینه و یا امکانات بیشتر در دست راس شان قرار میگرفت هیچ توجه جدی مبذل نشده است.

درست است که جوانان افغانستان به آزادی " نسبی" دست یافته‌ اند ولی آزادی به تنهایی کاری را از پیش نمیبرد، بلکه جوانان را به راه نادرست سوق میدهد. یعنی در کنار این آزادی‌ها ایجاد راهکار و پالیسی دولت نیز نیاز است در راستایی ظرفیت سازی جوانان میحط اکادمی مراکز فرهنگی کتابخانه های عامه زمینه کار و بلاخره زمینه تحصیل برای اکثریت جوامع روستایی به ویژه طبقه فقیر و مظلوم واقع شده افغانستان.

اگر پا را فراتر گذاشته و وضعیت جوانان افغانستان را با دیگر کشورها بسنجیم تازه به این موضوع میرسیم که نسل جوان افغانستان یک نسل فراموش شده است بوده دچار صد ها مشکلات اجتماعی میباشند. گرچند که بعد از انتخابات ریاست جمهوری، آقای حامد کرزای رئیس جمهور افغانستان وزارت امور جوانان را که در رأس آن آمنه افضلی بود به عنوان کابینه‌ی خود انتصاب کرد ولی دیری نگذشت که این وزارت از طرف پارلمان استقلال خود را از دست داد و با وزارت فرهنگ ادغام شد. وزارت جوانان در زمان استقلال خود فقط توانست تشکیلات وزارت را بسازد و به وضعیت ادارات آن سروسامان بدهد ولی کار عملی را در زمینه‌ی پیشرفت ذهنی و علمی جوانان انجام نداد. و این وزارت چند تن از وزیران بنام خرم و سایر شاهد شد و هیچ اقدامی برای جوانان انجام نداد که تا گام های موثر برای آینده کشور میگذاشت چرا که همین جوانان است که اقایی خرم را بگیرد و گر نه از خرم بتر خواهد تقدیم شد به جامعه هم اکنون نیز وزارت فرهنگ و جوانان افغانستان هیچ برنامه‌ی جدی را در این زمینه ندارد و حتی شخصی حاضر به گفتن وضعیت کارکرد وزارت نمیشود.نقش رسانه‌ها هم در رشد اذهان جوانان ضعیف و کمرنگ است. در رادیو وتلویزیون برنامه‌ های مشخصی برای تربیت و رشد جوانان دیده نمیشود. هر قدر کانال تلویزیونی زیادتر میشود جوانان به طرف موسیقی و آن هم "موسیقی هندی" رو می‌آورند. بیشتر برنامه‌های رادیویی هم فقط آهنگهای سفارشی را جزء پلان کاری خود ساخته‌ اند. این خود باعث شده است برخی از جوانان خواننده باشند ولی هیچ کدام به طور تخصصی نمیخوانند و با فن‌ها و مهارتهای موسیقی آشنایی ندارند. دولت هم در این مورد پالیسی مشخص را ارائه نکرده است. جوانانی هم که از کشورهای خارجی بازگشته‌ اند با بیکاری محض مواجه میشوند که هستند. در هنگام صبح عده‌ی انبوهی از جوانان در میدانها ساعتها منتظر میمانند تا صاحبان کار یکی از آنها را با خود به سر کار ببرد. این جوانان یا به عنوان عصیان اجتماعی به گروههای طرفدار خشونت میپیوندند و یا دچار سرخوردگی از کشورشان شده و دوباره مهاجر میشوند که کشور های همسایه و با سوغات های تازه به وطن بر میگردند میتوانم نمونه چند نام ببرم مانند معتاد به مواد مخدر قاچاقبر سارق و امثال آن. غم‌ انگیزترین صحنه اینکه مواردی خودکشی هم به علت عدم امکانات و مراکز تفریحی و بیکاری صورت گرفته است.
مشکلات جوانان تحصیل کرده نیز کم نیست. هر ساله به تعداد جوانان کانکورزده اضافه میشود. وزارت تحصیلات عالی امسال حدوداً معینه را محصل متقاضی دارد حال آنکه این وزارت تنها بیست هزار نفر آنها را در مراکز آموزش عالی جذب میکند‌. حتی فارغ التحصیلان دانشگاه ها نیز امیدی به آینده‌ی خود در زمینه‌ کاریابی ندارند. که تمام مردم دنیا شاهد است جوانانیکه به صد مشکلات از دانشگاه فارغ میشوند انها به عنوانی به وزارت خانه جذب نمیشود تا شناخت کافی برخوردار نباشد و یا سالها به دنبال کار میگردد تا بلاخره خسته شده به حرفه های غیر مسلکی سوق میشوند و دولت تا به حال حس نکرده این مشکل را و نه برنامه را درین زمینه روی کار گرفته.

جمعیت کثیری از محصلین در زیر خیمه ها درس میخوانند این در حالی است که نو سال از تشکیل دولت انتقالی، موقت و انتخابی میگذرد و بلاخره دور دوم ریاست جمهوری اقایی کرزی است ولی هیچ توجه به جوانان نداشته. جوانان افغانستان به ورزش نیز علاقمند هستند حتی دختران هم در بخش‌های مختلف ورزش حضور فعال دارند. دختران علاوه بر ورزشهای رزمی، بسکتبال، والیبال حتی تیم فوتبال تشکیل داده‌اند. لیکن کمبود امکانات ورزشی چه از لحاظ مکان و وسایل آنها را رنج میدهد.

در ساحه‌ی بازیگری و خوانندگی و تئاتر، نسل جوان جدیداً سهم میگیرند و گرفته و تعداد چشمگیری از دختران در تلویزیون میخوانند. با وجود این فضای باز نسبت به زمان طالبان برای جوانان بازهم این طبقه خود را نسل محروم و فراموش شده میدا‌نند و از این وضعیت خود راضی نیستند. همچنان آنها خواهان امکانات از طرف دولت در تمام عرصه‌ها هستند. امروزه در رسانهاي چاپي و رسانهاي الكتروني ملی وبین المللی درمورد نقش جوانان ومشكلات آنها بحث و گفت وگوهاي زيادی صورت ميگيرد،ولي هيچگونه اقدام در رفع مشكلات آنها صورت نمي گيرد و یا اینکه همه کر است و یا کور. كه اين خود يك بهران در ازدياد مشكلات جوانان ميباشد.اين گفتگوها باعث ميشود تا مردم جوانان را مجرم پندارند وآنها را سرچشمه اين همه نابساماني ها درجامعه وانمود سازند، درحاليكه واقعيت امرچيزي ديگري است كه آن را جامعه مي نامند جوانان خود حیران است به که بگویند و چه کنند.

سرچشمه اين همه نابساماني هاي ناگوار از همان جاي بر ميخيزد كه جوانان درآن تربيه مي يابند.كه همانان عبارت از جامعه است. اين را بايد جدي دانست كه جامعه در ساختار شخصيت جوانان نقش به سزاي دارد. مانند والدين كه در تربيه اطفال نقش به سزاي را دارا می باشند.پس هرگاه ما ادعاي ساختار جامعه فقير وبي بزاعت خود را داريم.اولأ دست به ساختار وپرورش فرزندان وجوانان كشور بزنيم،در غير آن ساختار جامعه آرزوي محض خواهدبود و به نظرم سال های بیش را پشست سر خواهیم داشت تا بالای جوانان کار نمایم و رسیدگی شود و جوانان ظرفیت مدیریت و رهبری پیدا نمایند و ظرفیت اداره امور مملکتی را پیدا نمایند.مشكل اساسي كه در كشورما درقبال جوانان وجود دارد بي مسووليتي و غلط انديشی كهن سالان وبزرگان است كه هيچ گاهي متوجه اين نكته نگرديده اند كه مشكل از جوانان فريخته اين مرزوبوم نبوده،بلكه مشكل اساسي از محيط زيست ما وجامعه ماست.اگر ما ژرفتر بنگريم مشكلات جونان بازگو كننده وضع جامعه ما ميباشد. جامعه که چندین دهه جنگ،بهران و بدبختی را پشت سر گذاشته است.با در نظر داشت وضع كنوني افغانستان مشكلات جوانان را ميتوان چنين تقسيم بندي نمایم:

1- بیسوادی و عدم دسترسی به مراکز تعلیمی وفرهنگی:

اگر جهل در یک جامعه اي بوجود آيد همه فضيلت ها را ممكن ازبين ببرد،چه رسد در جامعه اي كه اصلأ سواد اساسي راه نيافته باشد.كه عامل اين هم براي همه آشكار است كه جنگ و بدبختي در چند دهه در كشور است كه بابسته نمودن دروازه هاي مكاتب،مراكز آموزش اهل خرد مردم را وحشت زده ازعلم ودانش نمودند كه تا امروز از بركت سواد محروم اند.

2- نبود اندیشه و ایده یالوژی هدفمند در میان جوانان:

امروزه جوانان از هر سوي مورد تهاجم فكري وانديشه هاي وارداتي قرار گرفته اند كه جوانان در يك كشمش فكري قرار گرفته و در يك مسير نامعلوم در حركت هستند.هیچ اداره هم نیست که درین زمینه توجه نماید جلو همچو خلاف کاری گرفته بتواند کاری را به منظور از بردن این مشکل نیاز به یک مبارزه فکری وهدفمند در این عرصه نیاز است.

3- عدم توجه به اعمال اخلاقی جوانان:

اخلاق يكي از ابزارمهم وموارد بسيار اساسي حفظ وپايدار نگهداشتن جامعه اسلامی ميباشد كه اين خود هدف پيامبران اسلام بوده است.كه در پياده نمودن اخلاق نيكو ميكوشيدند،ولي متأسفانه كه در كشور ما حتا تحصيل يافته هاي ما حاضر به رعايت اين نقطه نيستندوباعث بي اعتمادي خودشان در جامعه ميگردد.به نظراکثر بیشتر مواردی اخلاقی در کشور وجود دارد که رعایت آن مقدمتر از رعایت قانون است. که رعایت آن میتواند باعث بروز شخصیت جوانان در جامعه شود.

4- نبود میکانیزم وراهکاری مشخص در رهبری جوانان:

درست است كه در ده هاي گذشته جوانان درگير اين بهران بودند كه رهبري سالم و یک راه کار مشخص در قسمت جوانان وجود نداشته و اگرهم وجود داشت مفید و ارزنده برای نسل جوان نبوده است،ولي امروزه نيز با به وجود آمدن دولت انتخابي نه تنها اينكه راه کاری برای مرفوع ساختن مشکلات جوانان وجود ندارد هیچگونه توجه ای در قسمت منسجم ساختن جوانان وجود ندارد بلكه مشكلات جوانان دوبرابر شده است.

5- تشویش روحی:

يكي از مشكلات ديگري است كه جوانان درگير آن است و برازنده گي آنها سايه گسترده است.پريشاني و اضطراب سراسر وجود جوانان را فراگرفته است وآنها را در يك نا اميدي نسبت به آينده قرار داده شده است كه اين خود باعث تنبلي،بيكاره گي وبيماري جوانان ميگردد جوانان خود مسوول احساس نکرده و جرحت به خود نمیدهد که به آینده کشور فکر نمایند.

6- مشكلات خوانواده گي جوانان:

جوانان ما در محيط اتینکی مختلف با افكار متفاوت زنده گي ميكنند كه باعث اضطراب و نااميدي آنها ميگردد،چون مفكوره ها در تظاد قرارميگيرند تا مفكوره جانب مقابل خود را ازبين ببرند.پس براي آرامش وآسوده گي جوانان لازم است نكات ذيل در نظر گرفته شود وبا ايجاد يك رهبري سالمو ایده ال را به کار گیرند كه بازگو كننده خواستهاي جوانان ومردم باشد ميتوان در ازبين بردن مشكلات جوانان و نوجوانان گام موثر و بیشتر را نهاد.هرقدر گام های هدفمند بردارند همانقدر به طرف تعالی و خیر وفلای کشور در راستاي ترقي،پيشرفت وآبادي كشور عزيز ما افغانستان میباشد. پس در اخیر از تمام جوانان و نوجوانان خواهانم مشکلات فعلی کشور را درک کرده خود مسوول دانسته گامهای راستین خود را در ابعاد مختلف کشور برداشته تا تانسته باشیم یک افغانستان سر بلند و ازاد خود کفاء و ایده ال ساخته و زندگی را با یک دنیا امید ادامه دهیم.

هفته نامه بینا

binaunion — Tue, 18 Aug 2015 12:30:39 GMT

هفته نامه بینا

یک هفته نامه اجتماعی، فرهنګی ،سیاسی ، ادبی و تفریحی میباشد این هفته نامه از طرف انجمن جوانان بینا تمویل میګردد

صاحب امتیار:انجمن جوانان بینا میباشد

بینا از نوشته های شما استقبال میکند اګر علاقمند هستید که مقالات شما از طریق این هفته نامه به نشر برسد با مدیر مسوول کامل نوری وهییت مدیره استا ویس محمد سعیدی به تماس شوید (۰۷۹۶۳۰۳۰۸۲) و یا ۰۷۹۶۳۰۳۰۸۱

برای اعلانات تجاری تان درین هفته نامه با مسوول بازاریابی حبیب الله به تماس شوید

بیست و هشت اسد روز استرداد و استقلال کشور

binaunion — Tue, 18 Aug 2015 11:32:02 GMT

بیست و هشت اسد روز استرداد و استقلال کشور

بیست و هشت اسد روز استرداد و استقلال کشور

بیست و هشت اسد، حماسه یک روز، افتخار جاودان، روز استرداد استقلال کشور است، حماسه ارزشمند و یاد گار ماندگار نیاکان قهرمان ما که همچو تاج افتخار بر تارک هر افغانستانی جلایش می کند.
در بیست وهشت اسد نیاکان شجاع ، دلیرمردان حماسه آفرین افغانستانی در پی وقوع سه جنگ بنیاد بر انداز با بریتانیای کبیر ، به بهای خون های جوشان وپاک ، قلب های آگنده از غیرت وغرور ، سرشار از روح آزادی وآزادیخواهی ، جان فدا کردند ، قربانی دادندو روح وطن را از اسارت نجات دادند.

بلی استقلال افغانستان به قیمت اندکی بدست نیامده ، بلکه استقلال محصول خونبهایی غازیان، راد مردان بزرگ و در نتیجه ای قربانی و قهرمانی هزاران هموطن عزیز، از سیطره استعمار و استثمار حاصل گردیده که کشور های دارای استقلال و آزادی فقط به تمامیت ارضی و حاکمیت خویش می نازند و به آن فخر می نمایند و حقا همین دو وریانت، ضامن آزادی و استقلال کشور ها در جهان شمرده می شود که در نبود تمامیت ارضی و استقلال سیاسی، هر ملتی به پیکری اسیر تبدیل می گردند و به بحران، عزت و هویت خویش مبتلا می شوند.

ملت ما افتخار دارد که در هر زمان در راه آزادی و استقلال و تمامیت ارضی خویش به پا خاسته که رشادت مجاهدان راه آزادی و سر سپردگان و فرزندان صدیق کشور، استقلال میهن را در صفحات زرین تاریخ به جهان تسجیل نموده اند که این بدان منظور است ، باید استعمار گران در کل و بطور اخص کسانی که در فکر ارتکاب اشتباه باشند، ابتدا اوراق زرین آزادی خواهی و استقلال طلبی مردم این وطن را مطالعه و هضم نمایند و بعد اقدام به سیطره جویی بر این سر زمین را در سر بپرورانند تا طعم تلخ شکست خود را در این خطه ی قهرمان خیز نچشند.

آری قشون سرخ اتحاد شوروی سابق نیز درس تاریخی خود را گرفت که در نتیجه به کدام منجلاب گرفتار آمد و دیری نگذشته بود که تروریزم و تروریستان به این سرزمین قهرمان پرور از روی آز به سیطره جویی پرداختند، که بازهم راد مردان بزرگ و ابرمردان تاریخ به آنان چنان درسی را دادند که نیاکان شان به دیگران داده بودند و آنها را همواره به ذلت و خواری مواجه نموده اند.

کنون بر ما است که در جهت حفظ آزادی، استقلال و تمامیت ارضی خویش مانند گذشتگان خود با رشادت و پایمردی و قهرمانی، از وجب وجب خاک خود حراست نموده، وظیفه ای دینی و ملی خود را اداء نماییم تا باشد جای دوستان بین المللی که غرض کمک و همکاری به وطن ما آمده اند، پر نموده و افغانستان آزاد مستقل و خود کفا بسازیم

اهمیت جوانان در توسعه و ترقی جامعه

binaunion — Mon, 10 Aug 2015 10:43:13 GMT

آیندهی اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی یک جامعه بستگی به ظرفیت جوانان آن جامعه دارد؛ به همان اندازهای که جوانان یک جامعه، ظرفیت اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی را فراگرفته باشند، به همان پیمانه توقع یک جامعۀ مرفه، متکی به خود، تولیدگر و توانا را در آینده میتوانیم داشته باشیم.

سرمایهگذاری بر نسل جوان، در حقیقت ظرفیت سازی است روی منابع بشری. توسعه و ترقی در جامعه به دست انسان صورت میگیرد، در صورتی که منابع بشری باظرفیت نداشته باشیم، نمی توانیم منابع و امکانات طبیعی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی جامعهی خود را مدیریت کنیم؛ طوری که امروزه در کشور به کمبود منابع بشری با ظرفیت و توانا رو به رو ایم. این کمبود باعث میشود تا بخشی بزرگ کارهای فنی، تخصصی و مدیریتی جامعهی ما در هر زمینهای توسط متخصصان خارجی اداره شود و بخش بزرگی از درآمد ما حق و اجرهی افراد خارجی شود.

این کمبود در توانایی، مهارت و ظرفیت انسانی، نشانی از این است که جامعهی ما چندان به ظرفیت سازی نسل جوان شان توجه نداشته و سرمایه گذاری لازم را روی منابع انسانیاش که نسل جوان باشد، انجام نداده اند. این بی توجهی به ظرفیت سازی در منابع انسانی باعث شده تا منابع طبیعی، امکانات فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی در کشور درست مدیریت نشود و جامعه، چشماندازی مشخص در هیچ عرصهای نداشته باشد.

فکر میکنم، نسبت به هر امری دیگر، جامعهی ما نیازمند ظرفیت سازی انسانی است. تا توانایی و مهارت دانش و کار را در نسل جوان بالا نبریم؛ جامعهی بدون افراد متخصص و فنی خواهد بودیم. جامعهای که افراد متخصص و فنی ندارد، آیندهی اجتماعی مرفه و ایدیال را نخواهد داشت. پس بهتر است روی منابع بشری در جامعه توجه کنیم و ظرفیت کاری، شغلی، فنی و علمی افراد را بالا ببریم. این بالا بردن ظرفیت، نیازمند سرمایه گذاری تحصیلی برای نسل جوان است. طبعا ظرفیت سازی نسل جوان، هزینه و مصرف می خواهد اما این هزینه و مصرف، امنیت اقتصادی و اجتماعی آیندهی جامعه را تامین میکند. زیرا افراد متخصص، با تخصصی که دارد، شغل و سرمایه تولید میکند اما افرادی که تخصص ندارد، توانایی و مهارت و ظرفیت کاری ندارد، فقط مصرف میکند. بنابراین، جامعهی بی افراد متخصص، یک جامعه مصرفی است و بس. جامعهی ما با نداشتن متخصصان کافی، یک جامعهی مصرفی است.

نه تنها حکومت و نهادهای اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی، بلکه خانوادهها مکلف اند تا روی فرزندان شان و نسل جوان خانواده سرمایه گذاری ظرفیتی کنند و با این سرمایه گذاری شان آیندهی اجتماعی و اقتصادی خانواده و نسل جوان را حفظ و تامین کنند. در غیر آن هرچه سرمایهای که در یک خانواده وجود داشته باشد و افراد خانواده ظرفیت، مهارت و توانایی کاری را نداشته باشد، آن سرمایه مصرف و نابود شده و خانواده دچار فقر میشود.

نمونهای ظرفیت سازی روی منابع بشری در آسیا و جهان، کشور ژاپان پس از جنگ جهانی دوم است. ژاپان که بعد از جنگ جهانی دوم به شکستی سخت رو به رو شد، از سرمایه گذاری روی تاسیسات نظامیاش کاست و به سرمایه گذاری روی منابع بشریاش به عنوان افراد متخصص در رشتههای متفاوت سرمایه گذاری کرد؛ با آنکه کشور ژاپان، امکانات و منابع طبیعی، کم دارد اما افراد متخصص زیاد دارد، این داشتن افراد متخصص سبب شده تا کشور ژاپان بر بازار کار و تولید جهان سهم بیش از حد داشته باشد حتا در توسعه یافتهترین کشورها بازار کار و کار شرکتها در دست افراد متخصص ژاپانی اداره میشود.

از این رو، میتوانیم نتیجه بگیریم، که بهترین سرمایه گذاری، سرمایه گذاری بر افراد انسانی است؛ در صورتی که یک خانواده و یک جامعه افراد متخصص داشته باشد؛ آن خانواده و جامعه، توسعهی اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی خواهد داشت، در غیر آن نمیتوان هیچ گونه چشم انداز اقتصادی، اجتماعی و سیاسی را در یک جامعه، تصور کرد. پس، لازم است تا حکومت، جامعه، نهادهای سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و خانوادهها به سرمایه گذاری بر نسل جوان، توجهی لازم داشته باشند تا با این کار، امنیت اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و رفاهی جامعه را تامین و تضمین کند.

چرا جوانان معتاد می شوند

binaunion — Sun, 09 Aug 2015 05:04:44 GMT

چرا جوانان معتاد می شوند؟ بررسی علت و دلایل اصلی اعتیاد

علت اعتیاد جوانان و نوجوانان به مواد مخدر, چرا جوانان معتاد می شوند؟, برررسی علل و علت جذب جوانان بسوی مصرف و استعمال مواد مخدر

افسردگی شدید و پرخاشگری زمینه‌ساز بروز اعتیاد هستند‎

چرا نوجوانان به مصرف مواد مخدر روی می آورند؟
در این مطلب به بررسی موارد گرایش دهنده نوجوانان و جوانان به اعتیاد می پردازیم و می خواهیم بدانیم چه عواملی در ایجاد اعتیاد در آنها تاثیرگذارند؟

عوامل فردی موثر در گرایش به مصرف مواد مخدر عبارتند از :
– فشارهای عصبی و بیماری‌های روحی:

کسانی که دائما در معرض فشارهای عصبی و محیطی قرار دارند، بیشتر از دیگران در معرض خطر گرایش به اعتیاد هستند موقعیت‌هایی همانند کنکور، از دست دادن نزدیکان، شکست‌های عاطفی، مالی، شغلی، تحصیلی، انتخاب همسر و… ممکن است در زندگی هر جوانی پیش آید. اضطراب، افسردگی شدید، پرخاشگری و رفتارهای ضد اجتماعی، زمینه‌ساز بروز اعتیاد هستند.

– شخصیت‌های خاص:

بعضی از افراد با خصوصیات شخصیتی خاص خودشان، بیشتر در معرض خطر اعتیاد قرار می‌گیرند، به طور مثال کسی که به خاطر خجالت و رودربایستی، توان نه گفتن به دوستش را ندارد، ممکنه با هر تعارف ساده به مصرف مواد مخدر آلوده شود.

– نگرش مثبت به مواد مخدر:
مجموع اطلاعات غلط و باورهای نادرست، موجب می‌شود که فرد، نگرش و دیدگاه مثبتی نسبت به مصرف مواد مخدر پیدا کند و زشتی مصرف برایش از بین برد و به راحتی به مصرف مواد مخدر گرایش پیدا کند.

– مشکلات جسمانی
مشکلات جسمانی یکی دیگر از عوامل موثر در گرایش به مصرف مواد مخدر است. بعضی‌ افراد برای تسکین درد از مواد مخدر استفاده می‌کنند. در صورتی که داکتران با بهره‌گیری از داروهای مسکن، می‌توانند طوری درد را کنترل کنند که فرد به آن داروها وابسته نشود.

– عدم آگاهی از خطرات مصرف مواد مخدر:

گروهی دائما در حال تبلیغ برای مواد مخدر هستند، که این کار را یا برای توجیه رفتار خود و یا برای به فروش رساندن مواد مخدر انجام می دهند.

تاثیر مشاغل خاص در گرایش به مواد مخدر

بعضی از مشاغل خاص که فعالیت جسمی سنگین و تغییر ساعت‌های خواب و بیداری را به دنبال دارند، فرد را مستعد ابتلا به اعتیاد می‌کنند، کسانی که این مشاغل را دارند، باید بیشتر مراقب خودشان باشند.

مشکلات جسمانی از عوامل موثر در گرایش به مصرف مواد مخدر است‎

عوارض مصرف مواد مخدر بر سلامت جسمی و روانی فرد
* کاهش وزن
* سوءتغذیه
* اختلالات گوارشی متعدد
* آسیب‌های عضلانی
*اختلالات کبدی و کلیوی
*عفونت‌های خطرناک (هپاتیت و ایدز)
* اختلالات قلبی – عروقی
*سکته‌های قلبی و مغزی
* آتروفی مغز و از بین رفتن سلول‌های مغز
* ناتوانی جنسی و عقیمی

* سقط جنین و مرده‌زایی
* تولد کودک نارس
* کاهش وزن و هوش نوزاد
*سرطان ریه و ضایعات هوشی
* ضعیف شدن سیستم ایمنی بدن
*اختلال خواب
* افسردگی
* اختلالات روانی شدید و پایدار
* از دست دادن زیبایی
* تیره شدن رنگ پوست
*از بین رفتن سلول‌های مغزی و کوچک شدن مغز
* مسمومیت و مر
* پیری زودرس در فعالیت‌های مغزی
*دچار توهم و خیالات شدن
*بوی بد دهان و پوسیدن دندان‌ها

برای پیشگیری از گرایش به مواد مخدر چه باید کرد؟
۱- خطرات را بشناسید: (مثلا محیط‌ های پرخطر اطراف خود را بشناسید و از آن دوری کنید – از افراد بزهکار و پرخطر دوری کنید)
۲- از آینده خود مراقبت کنید. آینده را همین حالا باید بسازید. پس هر کاری که امروز انجام می‌دهید در آینده تان تاثیر دارد.

۳- مهارت‌های خود را افزایش دهید: بسیاری از این مهارت‌ها در منابع دینی ما، در قرآن کریم، در سیره نبوی (ص) و اهل بیت(ع) سفارش شده است شیوه معاشرت‌های اجتماعی را بیاموزید و یاد بگیرید چگونه هیجان‌هایتان را کنترل کنید.

۴- خودتان را ارزیابی کنید. قراری با خودتان بگذارید و تصمیم بگیرید که هر روز بیشتر از روزهای دیگر از خودتان مراقبت کنید برای این کار فهرستی از کارهایی تهیه کنید که نباید انجام بدهید و همین طور کارهایی که باید انجام بدهید.

سکرت ابتدای اعتیاد جوانان

binaunion — Wed, 05 Aug 2015 09:53:47 GMT

سکرت ابتدای اعتیاد جوانان

اعتیاد معمولا با سکرت دخانی شروع می شود، در واقع سکرت مقدمه ای شوم برای ورود نوجوانان و جوانان به دنیای کثیف مواد مخدر است. برای کشیدن سکرت علت های بسیار مختلفی میتواند وجود داشته باشد...

نوجوان و سکرت

اگر نوجوان خود را در حال کشیدن سکرت ببینید چه کار می کنیم ؟ داد وفریاد در چنین مواقعی نتیجه ای ندارد. توسل به نصیحت هم باعث ایجاد مقاومت کار دیگری نمی کند.

شما به عنوان پدر و مادر باید درباره اعتیاد ،علل شروع اعتیاد وعلائم مصرف مواد مخدر آگاهی داشته باشید. والدین در پیشگیری از اعتیاد فرزندان خود نقشی اساسی دارند.

از سکرت شروع شد

یکی از دلایل شاید این باشد که نوجوانان و جوانان از آنجا که تحت تأثیر الگوهای بزرگسالان قرار دارند ، در صورتی که ببینند معلم، پدر و مادر یا شخصیت هایی که شهرت اجتماعی دارند، سکرت می کشند ، نسبت به کشیدن سکرت تمایل پیدا می کنند. بعضی هم به علت بی اطلاعی و نداشتن آگاهی تصور می کنند که سکرت کشیدن به انسان شخصیت می دهد و قدرت تفکر را تقویت می کند. از طرفی هم برداشته شدن محدودیت های دوران کودکی و وارد شدن به دوره نوجوانی و جوانی که معمولا با استقلال طلبی توأم است نوجوان را بر آن می دارد که بخواهد بر علیه دوره کودکی خود قیام کند و به دیگران خصوصاً بزرگترانش بفهماند که بزرگ شده و دیگر توقع رفتارهای کودکانه را ندارد.

تعارف سکرت از جانب افراد سکرتی به نوجوانان و جوانان و به دوستان صمیمی خود جهت ابراز محبت ،باعث اعتیاد به سکرت می شود.همین طور سکرتی ها در هنگام برخورد با یکدیگر با تعارف سکرت و کبریت صمیمیت خود را نشان می دهند و این ابراز محبت در بین گروه های سکرتی نوجوان و جوان قوی تر است.

مواد مخدر

از زمانی که افراد با مواد مخدر آشنایی پیدا می کنند تا وابستگی کامل به آن و معتاد شدن مراحلی وجود دارد : مرحله اول آشنایی با مواد مخدر از طریق دوستان و آشنایان ، اقوام و حتی خود خانواده هاست. مرحله دوم برای مدتی مواد را به صورت تفریح و تفنن مصرف می کند و در مرحله سوم اعتیاد واقعی مطرح می شود و فرد وابستگی کامل به مواد مخدر پیدا می کند طوری که همه روزه مجبور است مقداری مصرف کند .

برای پیشگیری از اعتیاد بهتر است از ترک سکرت شروع کرد. اگر بتوان با شناخت انگیزه های قوی فرزند خود، به وی احساس مسئولیتی در همان جهت و زمینه بدهیم و این مسئولیت را روز به روز گسترش دهیم.، زودتر به نتیجه خواهیم رسیم

شناسایی افراد معتاد

افراد نوجوان و جوانی که در آغاز اعتیاد قرار دارند اگر به موقع و زود شناسایی شوند می توان آن ها را نجات داد. برای شناسایی افراد معتاد خصوصأ نوجوانان و جوانان راه های متنوعی وجود دارد:

شناسایی از روی اختلالات رفتاری معتاد

–: دروغ گویی

چون مصرف مواد مخدر ناپسند است کسانی که مصرف می کنند حاضر نیستند به سوالاتی که از آن ها می شود مانند کجا بودی و … جواب راست بگویند.

–: نداشتن خلق و خوی ثابت

برای مصرف مواد اگر با مانعی روبرو شود ، دچار نوعی ناکامی که حالت پرخاشگری یا تحریک پذیری دارد می شود.

–: حساسیت نشان دادن به بحث های ضد اعتیاد

فرد معتاد در این گونه مباحث سعی دارد موضوع بحث را عوض کند یا در بحث هایی که درباره ترک اعتیاد است سعی دارد این ترک را موقتی جلوه دهد.

–: عدم تمدید گواهینامه های ضروری

تمدید گواهینامه ها نیاز به آزمایش خون دارد که آن ها اجتناب می کنند.

– شب نشینی های مکرر،حرکات مشکوک و پنهان در منزل و محل کار،گوشه گیری و انزوا،خروج از منزل به طور ناگهانی، داشتن دوستان ناباب، عدم تمایل به مسافرت های دور، ماندن در منزل، مراجعت به مکان های خلاف، شرکت نکردن در مسایل اجتماعی، پول قرض گرفتن و … نشانگر اعتیاد فرد است. آن ها اغلب چای زیاد مصرف می کنند ، از ادکلن های تند استفاده می کنند.

برای پیشگیری از اعتیاد بهتر است از ترک سکرت شروع کرد

شناسایی از روی اختلالات بدنی و فیزیولوژیکی

–: خارش بدن

معمولا نیم ساعت بعد از مصرف مواد مخدر خارش عمومی بدن فرد را در بر می گیرد که بیشتر در قسمت پاها خصوصاً کشاله ران و بینی وجود دارد.

–: کم شدن غذا

معمولا اعتیاد مصرف مواد را کم می کند.

–: سستی و بی حال بودن

اعتیاد از میزان فعالیت جوان به میزان قابل توجهی می کاهد طوری که اگر ورزشکار باشد دیگر تمایل به رفتن باشگاه و انجام فعالیت ندارد.

–: داشتن حالت عصبی و پف کرده

چون اکثر معتادان صبح ها دیر از خواب بیدار می شوند پس از بیداری نیز حالتی پف کرده و عصبی دارند.

–: داشتن بعضی از داروهای خاص

داروهایی که حاوی مواد مخدر هستند را دارند تا در صورت عدم دسترسی به مواد مخدر از آن ها استفاده کنند.

–: استفاده از قطره های چشمی

چون معتادان خصوصاً آن هایی که حشیش مصرف می کنند چشمشان قرمز می شود ، از این قطره ها برای برطرف کردن قرمزی چشمشان استفاده می کنند.

– ضعف جنسی، داشتن دردهای مزمن معده، یبوست، آب ریزش از بینی،خون ندادن برای آزمایش، تغییر صدا، مشخص شدن آثار ناشی از تزریق و عرق کردن بدن از جمله آن هاست

جلوگیری و پیشگیری از اعتیاد.

والدین و مربیان باید به نوجوانان استفاده صحیح از اوقات فراغت را بیاموزند و با برنامه ریزی مناسب آن را به طور مناسب پر کنند.همین طور با دادن آموزش به جوانان در مورد زندگی مستقل همراه با راهنمایی برای پیدا کردن شغل، انتخاب زوج و تشکیل دادن خانواده با هدف مسئولیت پذیری بیشتر، آن ها را مصون کنند. والدین باید نوجوانان را ازخطرات و عوارض مواد مخدر آگاه کنید و اگر با مشکل اساسی رو برو شدند با آن ها بدرفتاری نکنید ، فقط سعی کنید تا در حل مشکل اعتمادشان از شما سلب نشود.

نقش والدین در مسئولیت پذیری نوجوانان

binaunion — Tue, 04 Aug 2015 11:12:20 GMT

جامعه شناسان بر این باورند، واگذاری مسئولیت به فرزندان و شركت دادن آنان در دوره نوجوانی در بده بستان های اجتماعی برای تسهیل رشد انسانی و ورود به دوره جوانی و بزرگسالی ضرورتی انكار ناپذیر است. كاركردن نیاز هر انسان سالم و درمان گر احساسی نگری و خیال پردازی نوجوانان است.نوجوانی كه به دنیای كار وارد می شود؛ فشارهای ناشی از هیجانات نوجوانی را بهتر تحمل كرده و رشد اجتماعی، فكری و عاطفی وی تسریع می شود، مهمتر این كه به نوجوانان فرصت داده می شود، ایده های خود را در جریان كار به مرحله آزمایش گذاشته و از این راه رشد خود را به تدریج گسترش دهد، طرح مناسبی برای ایفای نقش های شغلی و اجتماعی خود ریخته و برنامه زندگی خویش را تعیین كنند. محققین معتقدند اگر همه افراد به مسئولیت های خود عمل كنند و خود را متعهد به انجام آن بدانندجامعه با پیشرفت بیشتری روبه رو بوده و از بسیاری جرم و جنایت ها كاسته خواهد شد. در این میان خانواده به عنوان اولین نهادی كه فرد از بدو تولد بسیاری ابعاد شخصیتی خود را از آن می گیرد، نقش مهمی در ایجاد مسئولیت پذیری افراد دارد.در یك سال اول تولد می بایستی سرویس بی قید و شرط به كودك داده شود اما پس از آن یعنی از یك سالگی به بعد بایستی كم كم برخی كارها را به خود كودك واگذار كرد.
به عنوان نمونه شیشه شیر را برای خوردن، خودش نگه دارد و غیره. چون فرد در ۶ سال اول زندگی به قدری هوشیار و حساس است كه هر حرف و عملی را از سوی افراد به خاطر سپرده و در زندگی آینده اش به كار خواهد برد. كودك به دلایلی مانند غذا، پوشاك و غیره به والدین خود وابستگی زیادی دارد، بنابراین آنها را الگوی كارهای خود قرار می دهد و از آنها تقلید می كند و بسیاری از عادتها، گفتار و كردار (پوشیدن لباس آنان و روشی كه در گفت وشنود دارند) را تكرار می كند. برای ایجاد مسئولیت پذیری در كودك و نوجوان بایستی وظیفه ای به آنان واگذار كرد تا آن را تجربه كرده و اشتباه های خود را در حین آن متوجه شوند و باید خاطرنشان كرد بیشترین میزان اعتماد به نفس در نوجوانان و جوانانی دیده می شود كه والدین آنها توجه و علاقه مندی بیشتری به عقاید و فعالیت های فرزندانشان نشان داده و آنها را تشویق كرده تا رفتاری استقلال طلبانه داشته باشند و در امور زندگی خانوادگی فعالانه شركت كنند.فردیت یكی از اصول سازمان دهنده رشد انسان و شامل كوشش مستمر شخص برای شناخت خود و هویت خود در ارتباط با سایر افراد است. برای آن كه فرد بتواند از دوره كودكی به دوره بزرگسالی برسد نیازمند برعهده گرفتن درجه معینی از مسئولیت ها و وظیفه ها است تا از خودمختاری و استقلال در جامعه برخوردار شود.نوجوان و جوانی كه استقلال ندارد نمی تواند رابطه رضایت بخشی را با همسالان خود ایجاد كند و از پس وظایف خود برآید.روانشناسان بر این باورند اگر والدین به فرزندشان مسئولیتی واگذار می كنند باید متناسب با سن، توانایی و استعداد او باشد چون اگر وظیفه ای كه به فرد محول می شود مقتضای توانایی او نباشد، از عهده آن كار به خوبی برنیامده و از آن گریزان خواهد شد. از سوی دیگر مسئولیتی كه به فرزند داده می شود نباید جنبه زور و اجبار داشته باشد چون موجب صدمه جسمی و روحی وی خواهد شد. به عنوان نمونه وقتی والدین به فرزندشان می گویند فلان كار را انجام بده و فرزند می پرسد چرا؟ می گویند چون من می گویم و توضیحی برای آن كار ارائه نمی دهند.نوع مسئولیتی كه به كودك داده می شود باید زود به نتیجه برسد چون در مراحل اولیه واگذاری مسئولیت به كودك یا نوجوان باید وظایفی از سوی خانواده به آنان محول شود تا شخص از آن لذت برده و برای او خسته كننده نشود، از سوی دیگر چنانچه مسئولیت های واگذار شده به نوجوان تمام وقت او را پر كند و فرصتی برای كارهای دیگر نداشته باشد خیلی زود از آن دلسرد و دل زده خواهد شد.جامعه شناسان معتقدند یكی از راههای مهم ایجاد مسئولیت پذیری در نوجوان و جوان درونی كردن آن در ذهن فرد است. شخص اگر انجام وظیفه را جزیی از خود بداند، بدون این كه كسی را ناظر بر اعمال خود بداند آن را انجام می دهد نه از روی ترس والدین، معلم و دیگران. برای این كار لازم است والدین از كودكی مسئولیت های مربوط به هر سن را به شخص القاء كنند. باید خاطرنشان كرد مدرسه یكی از عوامل مهم ایجاد احساس مسئولیت در فرد است. به عنوان نمونه گاه معلمی می خواهد كارهای شاگردانش را به نمایش بگذارد، ممكن است برای بهتر جلوه دادن كار شاگردانش بسیاری از كارها را خود، انجام دهد در نتیجه كاری كه به نمایش درآمده است پیش از آن كه نماینده واقعی كار شاگردان باشد، گویای فعالیت های معلم است اما چون والدین بیشتر با وضعیت كارهای فرزند خود آشنایی دارند، بعید است كه متوجه دخالت های معلم در كار نشوند، نتیجه دیگر این كار این است كه شاگردان می دانند كه كارها متعلق به آنها نیست، بنابراین تمجید دیگران سبب تقویت كوشش آنها نخواهد شد. یكی دیگر از راههای ایجاد مسئولیت پذیری در افراد عدم دخالت های بیش از حد والدین در كارهای فرزندان است. برخی والدین در وظایف فرزندان به آنها كمك كرده تا كارها سریع تر و بهتر انجام شود اما نباید فراموش كرد با این صرفه جویی در وقت، فرزندان غفلت كردن و مسئولیت نپذیرفتن را آموخته و برای كاری كه انجام نداده اند امتیاز می گیرند.به عنوان نمونه اگر كسی به خانه آنها بیاید و اتاق بچه ها را مرتب و تمیز ببیند آنها را مورد تحسین و تشویق قرار می دهد در صورتی كه آن كار را بچه ها انجام نداده اند، در نتیجه در رفتار آینده آنها اثری سوء خواهد گذاشت كه از نمونه های آشكار آن عدم احساس مسئولیت پذیری در زندگی زناشویی آنها خواهد بود؛ به دلیل این كه زندگی زناشویی بر پایه مشاركت استوار است. چنانچه یكی از طرفین از مسئولیت خود شانه خالی كند اختلافهای عمیقی در خانواده به وجود خواهد آمد.پس برای تربیت و پرورش افرادی مستقل و خودمختار، خانواده و مدرسه نقشی اساسی ایفاء می كنند كه توجه به آن از ضروریات به شمار می آید.